جهان مجازي به معنای واقعي يك جهان است

دکتر سعيدرضا عاملی، رئیس مؤسسه مطالعات آمريكاي شمالی و اروپاي دانشگاه تهران، در آستانه برگزاری همایش "فضاي تعاملي جهانی- محلی: نهادهای مجازي" به تشريح ديدگاه‌هاي خود در اين خصوص پرداخت.

از ديدگاه دكتر عاملي فضاي مجازي مولود به وجود آمدن صنعت ارتباطات حاضر با غايب است. از زماني كه صنعت ارتباطات در قالب علائم مورس شكل گرفت انسان براي اوّلین بار توانست ارتباط با غایب را در بستر جهان فیزیکی تجربه كند. بعد از اين نوع ارتباط، يك نوع ارتباط تك سویه و مجازي در قالب توليدات سینمايی، رادیويی و تلویزیونی شكل گرفت. از اين به بعد است كه ما شاهد يك فضاي ارتباطي جديد با ويژگي‌هاي منحصر به فرد هستيم.

به گفته دكتر عاملي، جهان مجازي به معنای واقعي يك جهان است. يعني تمام ظرفیتهای جهان واقعي را درون خودش تکرار مي‌كند. بسياري از مقوله‌هاي جدي زندگي روزمره مثل كار و شغل ،‌ نظام بانكداري، خريد و فروش و حتي سرگرمي‌ها را نیز مي‌توان در آن یافت، جهاني كه جهان همه‌رسانه نيز هست. رادیو، تلويزيون و سينما همه نه با  کاراکتر خودشان بلکه با كاراكتري کاملا متفاوت در اين جهان تکرار مي‌شوند.

عضو هيئت علمي دانشكده علوم اجتماعي دانشگاه تهران در پاسخ به این سئوال که ایران چقدر وارد این جهان مجازی شده است، مي‌گويد: ما بصورت جدی وارد این جهان شده ایم و اجزاء جدی از عناصر ایرانی وارد این جهان شده است و می توان گفت ما از یک "ایران مجازی" با خصیصه خاص ملی این جهان برخوردار شده ایم. برای ورود کاربردی به این جهان به يك زير ساخت قوي صنعتی نیازمند هستیم كه در درجه‌ي اول صنعت مخابرات است.

منبع- همشهري آنلاين

ادامه نوشته

عصر تلويزيون های ديجيتالی و پخش برنامه‌های تلويزيونی بصورت ديجيتال DVB

 منبع:دكتر شهريار آزادگان

مركز تحقيقات و توسعه مخابرات آلمان

 

با راه اندازی شبكه های پخش ديجيتالی برنامه های تلويزيونی، نسل جديدی از تلويزيون های آنتن سرخود پا به عرصه وجود گذاشته اند. اين تلويزيون ها قادرند كه در همه جای خانه، حتی در باغ و فضای باز فقط با يك آنتن معمولی، بدون در نظرگرفتن جهت خاصی برای آنتن، برنامه های مختلف تلويزيونی را دريافت كنند.
قدم نهادن به دنيای تلويزيون های ديجيتالی، قابل مقايسه است با گذار از دوران صفحات گرامافونی به دوران ديسك های موزيك CD.

توليد ديجيتالی برنامه های تلويزيونی جديد از آنجا آغاز می شود كه، بوسيله يك دوبين فيلمبرداری ديجيتالی، صحنه ها فيلمبرداری می شوند، كه به معنای آن است كه صدا و تصوير هركدام بصورت ديجيتال (رقمی – صفر و يك) ضبط می شوند و بهمين ترتيب در ادامه خود، از مركز فرستنده تلويزيونی، صدا و تصوير بصورت ديجيتالی پخش می شوند. از اينجا ببعد فقط تلويزيون هايی قادرند اين برنامه ها را دريافت كنند كه به گيرنده های ديجيتالی مجهز باشند، تا بتوانند صدا و تصوير را همانطور كه قبلاً بصورت ديجيتال كدگذاری شده اند(Coding) ، بصورت اوليه شان برگردانند (Decoding) ، اين عمل بوسيله دستگاهی بنام „ دی كدر Decoder „ انجام می شود.

ادامه نوشته