وی به تندروی های مطبوعات در ادوار مختلف پس از شهریور ۱۳۲۰ اشاره کرده و تأکید کرد: این تندروی‌های بیش از اندازه هم در مشروطه هم پس از شهریور سال 1320 که در ایران یک فضای باز سیاسی ایجاد شده بود هم بعد از پیروزی انقلاب اسلامی و هم بعد از دوم خرداد سال 1376 به وجود آمد. ببینید این تا حدودی اجتناب‌ناپذیر است. چون بالاخره بعد از یک مدتی که فشار و خفقان در جامعه حاکم بوده،‌ مثل فنری که هر چقدر فشار بیشتری را تحمل کند، پس از رها شدن جهش بلندتری را تجربه می‌کند، این شرایط در جامعه ما به وجود آمده است. طبیعی است که چنین حالتی پایدار هم نمی‌توانسته باشد. اینجا به نظر من نقش روشنفکران و نخبگان سیاسی اهمیت زیادی دارد؛ چرا که به نظر من این مسؤولیت به عهده آنهاست که جلوی این تندروی‌ها را بگیرند تا آن فضای باز به وجود آمده از بین نرود. متأسفانه چه در دوم خرداد، چه بعد از پیروزی انقلاب اسلامی و چه در مشروطه این اتفاق نیفتاد و این تندروی‌ها کنترل نشد. یعنی در هر سه مورد بالا آن فنر شرایط اجتماعی پس از در رفتن، به مقدار زیادی مطبوعات و رسانه‌ها را به تندروی کشانده و این تندروی‌ها هم در نهایت به ضرر خود مطبوعات و آزادی‌های آنان تمام شده است.

نویسنده خبر:ماهنامه مدیریت ارتباطات

مدیریت ارتباطات